NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Tak?
Twój tata się dowiedział. Powinnaś uciekać.
Oddzwonię.
ODCINEK 14
Najpierw odwiozę Eun-u do domu.
Nie trzeba, wysiądę.
Naprawdę chcesz uciec?
Muszę się ratować.
A ty depcz mi po piętach.
Ojej.
Muszę iść, zadzwonię później.
Co?
Ji-ho...
Boże.
Jeong-in?
Co ty tu robisz?
Co? O co chodzi z tymi zdjęciami?
Skąd mam wiedzieć?
Przyszły od anonimowego nadawcy.
- Gdzie tata? - Wyjdź stąd.
Idź, jeśli chcesz zachować głowę!
Jestem na to gotowa.
Zaczekaj! Co ja mam zrobić?
Wytłumacz się.
Wytłumacz te zdjęcia.
Jest tak, jak widać.
Ma dziecko.
- Co ty... - Wyjdę za niego.
- To nie jest dobry moment... - Nigdy go nie będzie!
Chyba postradałaś rozum.
Informujesz nas, zamiast prosić o zgodę?
Tak nie można.
- Jesteśmy twoimi rodzicami. - Jeśli was spytam,
zgodzicie się?
Kompletnie oszalałaś.
Myślisz tylko o sobie.
Musisz dać nam trochę czasu.
Wiem, że za nic się nie zgodzicie.
Po co wam czas, skoro podjęliście decyzję?
Dobrze, że to mówisz.
Wiesz, że jesteśmy przeciw,
więc widzisz, że to absurdalny pomysł!
Masz rację, to absurd.
Nie spodziewałam się tego po sobie.
Czasem czuję się jak we mgle.
Zastanawiam się, jak do tego doszło.
Ale wiecie co?
Ani razu...
tego nie żałowałam.
Dlatego mu się oświadczyłam.
- Przyprowadź go do domu. - Nie.
Czemu nie? Mówiłaś, że za niego wyjdziesz.
Wiem, że zamierzasz go poniżyć i odstraszyć.
Wyżyj się na mnie.
Możesz mnie pobić,
ale jego nie przyprowadzę.
- Halo? - Tu Jae-in.
Mama nie odbiera, więc nie wiem nic tak samo jak ty.
Ale zaraz tam będę.
Jestem pod waszym domem.
Nie mów, że wejdziesz. Nawet nie próbuj. Tata ją zabije.
Nie musisz
spotykać się z Gi-seokiem.
W porządku.
Gdy przejdę na emeryturę, odrzucę posadę w fundacji.
Co?
Też zrezygnuję z tego, czego pragnę.
Przykro mi,
nie odejdę od niego.
Jeong-in.
Myślisz tylko o sobie. Nie bądź taka uparta.
I potrzebujesz czasu, żeby to przemyśleć.
Co przemyśleć?
To się nie wydarzy!
Szanse na ten ślub wynoszą zero!
Proszę cię! Możemy wyrazić swoją opinię,
ale decyzja należy do niej.
A od czego są rodzice?
Nie mamy siedzieć z boku i patrzeć.
Nie możemy też rozkazywać córkom.
Przestańcie.
Wiem, że was zraniłam.
Przepraszam za to.
Nie chciałam was krzywdzić,
naprawdę przepraszam.
Ale...
nie kontroluję uczuć.
Bo mimo że zgrywasz twardą, w środku jesteś miękka.
Możesz to zakończyć,
ale się boisz, bo martwisz się o innych.
Co w tym trudnego?
- Weź się w garść i... - Przestań!
Ciągle bawisz się komórką.
Czekasz na telefon?
Nie.
I pijesz szybciej niż zwykle.
Coś się stało.
To ty masz wieści.
Jakie to uczucie być ojcem?
Totalnie zmieniłeś temat.
Chyba to do mnie jeszcze nie dociera.
Ale mimo że
czuję presję, jestem też spokojny.
Jakby nic nie mogło mnie zatrzymać...
i mógłbym sprostać wszystkiemu.
Dziecko aż tak zmienia życie?
Weź ślub i sam się dowiedz.
Przestań o tym gadać, a zacznij działać.
Ty też tylko gadasz, że mi pomożesz.
Żartuję.
A jak wy się pobraliście?
Co masz na myśli?
- Jesteśmy tu sami. - Słucham?
Przecież nie byliście w sobie zakochani po uszy.
To zostanie między nami, możesz mi powiedzieć.
Wiesz, że Jeong-in jest ostatnio...
strasznie drażliwa.
Doradź mi, co mam robić.
Jak uparty muszę być, żeby doszło do ślubu?
Może powinniśmy razem stąd uciec.
Czemu nie?
Brzmi sensownie, prawda?
- Jeong-in dzwoniła? - Nie.
Cholera.
- Zadzwonię, gdy się czegoś dowiem. - Czekaj.
Cokolwiek się stanie,
zaczekam tu, więc zadzwoń.
Wpisz kod.
Drzwi się otwierają.
Albo połamiesz telefon, albo rękę.
Jedno z dwóch.
- Jeong-in. - Jeong-in?
Nie możesz teraz wyjść.
A co mam jeszcze powiedzieć?
Twój ojciec ma prawo się złościć.
Wiem. Nigdy nie mówiłam, że zachowałam się odpowiednio.
- Ale tata... - Co ja?
Wiesz, jak bardzo się opanowałem?
To upokarzające.
Jak mam jutro spojrzeć w oczy panu Kwonowi?
To on przysłał zdjęcia?
Czy to nie oczywiste?
Co ci mówiłem?
Jak ty się prowadzisz?
Pan Kwon też się domyślił!
Teraz nie masz szans, żeby wrócić do Gi-seoka!
To dobrze.
- Ty mała... - Kochanie, proszę!
- Ji-ho jest na dole. - Odsuń się!
Tato, porozmawiajmy.
- Żadnych rękoczynów. - Z drogi!
- Jeong-in! - Jeong-in!
- Tato! - Jeong-in!
To wszystko bez sensu.
Na świecie liczą się tylko pieniądze.
To one mają władzę. Tak już jest.
Cholera.
Czego nie kupisz za pieniądze?
Kupisz nawet miłość i oddanie.
Ale to smutne.
Będę z tobą szczery.
Jak myślisz...
czemu chciałem powiększyć klinikę?
Dla pacjentów? Bzdura.
Chciałem, żeby moja żona
mogła chwalić się mężem.
To arogancja? Nie.
Szczerze mówiąc,
tak wygląda miłość.
Chcę to robić z miłości.
To trzeba było nie odpuszczać.
Czemu porzuciłeś ten pomysł?
Świnia z ciebie.
To ty nie dałeś mi kredytu.
Gdy odziedziczę po ojcu jego budynek,
wynajmę ci lokal za darmo.
Istne kumoterstwo.
No to będziesz płacił milion wonów miesięcznie.
Ale najpierw musimy zostać rodziną.
- Zabawny jesteś. - Nie żartuję.
Powiedz Seo-in,
żeby przekonała Jeong-in.
Jeśli weźmiemy ślub,
opłaci ci się to.
Proszę cię jeszcze raz.
Mówię szczerze.
Tym razem faktycznie brzmisz szczerze.
Wiesz, co jest najlepsze w tym, że cię poznałam?
Zdobyłam kogoś,
kto jest dla mnie ważniejszy niż ja sama.
No i...
odwagę.
Zawsze byłaś odważna.
Też tak myślałam,
ale tylko udawałam.
Z drugiej strony,
przeze mnie przechodzisz koszmar.
Sam mówiłeś...
Nie możemy robić wymówek,
że odchodzimy dla dobra drugiej osoby.
Znowu wykopałem sobie grób.
Cieszę się, że jesteś odważna,
ale zawsze możesz się na mnie wesprzeć. Dosłownie i w przenośni.
Chcę być kimś, na kogo możesz liczyć.
No to będę się na tobie wspierać. Nie zmieniaj zdania.
Słowa twojego ojca musiały cię zranić.
To przeze mnie.
Nie przejmuj się.
Czego by nie mówili,
nasze losy się połączyły,
więc nie możemy dać się ranić.
Masz rację.
Całkowitą.
No widzisz?
Chcę cię przytulić.
Nie, to ja przytulę ciebie.
Te mniejsze są dla Jeong-in.
Nie zostawiaj tego pod jej drzwiami,
tylko włóż do lodówki.
Nie jesteś zła?
Nadal chcesz jej dawać jedzenie?
Co powiedział tata?
To chyba oczywiste.
Kochają się, dajcie im spokój.
Nigdy nie zostawaj matką.
Wiesz, czemu Seo-in chciała, żebyś poznała Ji-ho?
Pewnie, że wiem.
Bo jest przyzwoitym facetem.
Niedługo Seo-in zostanie samotną matką.
Chciałabyś,
żeby wytykano ją palcami?
Sama już nic nie wiem.
Spisałem leki do zwrotu.
Ja sprawdzam, co się nie sprzedaje.
Co robiłeś w weekend?
Nic specjalnego.
Kogo chcesz oszukać?
Co?
O co ci chodzi?
W weekend zawsze pierzesz fartuch,
ale tym razem tu został.
Zapomniałem go wziąć do domu.
Co to za przesłuchanie?
Teraz jestem pewna, że coś się wydarzyło.
Nic się nie wydarzyło. Byłem z Jeong-in.
Hej...
- Możesz się przesunąć? - Nie za darmo.
To znaczy?
Powiem twojej matce.
Jesteś niemożliwa.
Dzień dobry, pani Go.
Ma pani czas na rozmowę?
Oczywiście, słucham.
Proszę nie mówić Ji-ho, że dzwoniłam.
Jestem teraz sama.
Świetnie.
Chciałabym o coś panią spytać osobiście.
Nie wierzę, że ludzie naprawdę to robią.
Też jestem w szoku.
Sławni i bogaci serio stosują takie chwyty?
A ty co zrobisz?
Nie dasz popalić Gi-seokowi?
Myślisz, że to on?
To oczywiste. Wciąż chce cię odzyskać.
Jest zbyt dumny, żeby zatrudnić detektywa.
To dlaczego nie odpuszcza?
Pewnie właśnie przez tę dumę.
„Jeśli to wyślę, ojciec Jeong-in się wścieknie
i ona do mnie wróci”.
Taki ma plan.
Ale w końcu dowiedziałabym się,
że to on przysłał zdjęcia.
Fakt. Jeszcze bardziej byś go znienawidziła.
Kto to mógł zrobić,
jak nie Gi-seok?
Ojciec Gi-seoka.
Niemożliwe.
Nawet mój tata tak pomyślał.
- Halo. - Czego chcesz?
Niczego.
Może wyskoczymy na kolację?
Gdzie chcesz pójść?
Czemu milczysz?
Obiecałaś się zgadzać.
W porządku, spotkajmy się.
- Gdzie? - U twojego ojca.
Muszę pomówić z twoim ojcem. Lepiej, żebyś przy tym był.
Masz chwilę?
Na obiad? Mogę zamówić coś drogiego?
Na rozmowę.
Gdy Ye-seul wyjdzie.
- Nie idziesz do domu? - Za chwilę.
Idź już. Muszę ochrzanić Ji-ho.
Ja też zrobiłam dziś coś nie tak?
Coś wymyślę,
jeśli wolisz zostać.
Do widzenia.
- Do jutra. - Cześć.
- Musiałaś ją stresować? - Ty jesteś gorszy.
Znowu mnie martwisz.
Jeong-in mi się oświadczyła.
Chwila. Ona tobie?
No to szczęście nieźle się do ciebie uśmiechnęło.
Wiem.
Ale nie wiem, co teraz zrobić.
W kwestii ślubu?
Naszych rodziców.
A co ona na to? Że powinieneś to zrobić nawet wbrew rodzicom?
To absurd.
To niegrzeczne, ale nie ma takiego obowiązku.
Wiem, w czym problem.
Jeśli to zrobisz, uznają, że jesteś bezczelny,
a twoja duma tego nie zniesie.
Ale boisz się, że Jeong-in cię zostawi,
jeśli będziecie czekać na zgodę rodziców.
Trafiłam w sedno?
Chcę poznać jej rodziców, ale się denerwuję.
W najgorszym razie...
to może ich od siebie odwrócić na zawsze.
Zamiast się powstrzymywać, żeby ją chronić,
chyba mniej pożałujesz, jeśli pokażesz,
ile jesteś gotów dla niej zrobić.
To nie potrwa długo.
Jasne, rozumiem.
Wiedziałam, że zrozumiesz.
Ale to ostatni raz.
Jak to?
Tu chodzi o nas.
Teraz robimy wszystko wspólnie.
Dobra. Więc to ostatni raz.
Wybrałem sobie zuchwałą kobietę.
Chyba już tego żałujesz.
Co, jeśli zaraz mnie rzucisz?
Nawet nie myśl o ucieczce.
Miałabym uciekać,
gdy mogę się na tobie wesprzeć?
Będę się ciebie trzymać jak pijawka.
Jestem za.
Nie denerwuję się aż tak, jak myślisz.
Jestem w stanie znieść więcej.
Ja też.
No to się załóżmy.
Kto jest silniejszy.
Pewnie wygram.
Teraz mnie wkurzyłeś.
Umowa stoi. Przegrany spełni życzenie zwycięzcy.
Mogę powiedzieć, czego chcę?
Myślisz, że już wygrałeś?
No to czego?
Żebyśmy aż do śmierci...
o sobie pamiętali.
Nie, zostań tam.
To zły pomysł.
Cieszę się, że nie ma cię po drugiej stronie ulicy.
FARMACEUTA
Proszę, siadajcie.
Poproś ją o herbatę.
Nie trzeba, zajmę panu tylko kilka minut.
O co chodzi? Czemu nie powiedziałaś nawet Gi-seokowi?
Odniosłem wrażenie, że też nie wie.
Siadaj.
Wie pan, o co chodzi.
Musiałem się czegoś dowiedzieć.
I przekazał to pan moim rodzicom.
Mylę się?
Tak było.
Przepraszam.
Nie, to ja powinnam podziękować.
Nie byłam w stanie powiedzieć rodzicom,
więc to była przysługa.
Czyli to prawda.
Tak.
Przyszłaś tu tylko po to, żeby to powiedzieć?
Nie.
- Chcę oryginalne zdjęcia. - Jeong-in.
Nie powinien pan ich robić. Czuję się niezręcznie, że je pan ma.
Chcę dostać wszystkie.
To moja wizytówka.
Wiem, że to kłopot, ale proszę je przesłać do mnie do pracy.
Też powinieneś podziękować ojcu.
Liczyłeś, że moi rodzice się dowiedzą.
I teraz wiedzą, tak jak chciałeś.
To ja wysłałem te zdjęcia.
Nie chciałem cierpieć sam.
Ktoś tu zwycięży,
nawet jeśli zrobi się afera.
Myślisz,
że po tym do ciebie wrócę?
Ji-ho nie jest ciebie godny.
Dlaczego ze mną byłaś?
Czemu?
Bo tak mnie kochałaś?
Umawiałabyś się ze mną, gdybym był w innej sytuacji?
Nie obchodziło mnie to.
Kobiety takie są.
Każdy woli pieniądze niż biedę.
To nie znaczy, że nie może kochać.
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Zdradziłam cię, złamałam ci serce.
Przepraszam.
Nie proszę o wybaczenie.
Jeśli będziesz mnie nękać do końca mojego życia,
zniosę to.
Co on w sobie ma?
Czemu zrobiłaś to wszystko po to, by być z tym dupkiem?
Nie potrzebuję niczego więcej.
Tylko jednego.
Wróć do mnie.
Nie zadowolę się tobą.
Mam teraz większe wymagania.
Jeong-in.
Pewnie to wiesz.
Wzięłam go, ale to nic nie znaczyło.
Powinnam była oddać go wcześniej.
Skoro nic nie znaczy,
to tylko śmieć. No nie?
Powiem to jeszcze raz.
Ji-ho nigdy cię nie zadowoli.
Muszę już iść.
Wybacz, że tak wyszło,
ale jesteś częściowo temu winny.
Jeśli chodzi o Jeong-in...
ma w sobie za dużo współczucia, jest za dobra.
Robi to wszystko z litości.
Ostrzegałem ją kilka razy,
ale zachowuje się jak dziecko,
więc uznałem, że lepiej, żeby jej rodzice wiedzieli.
Przepraszam.
Ojcze.
Nie stań się taki jak ja.
Fajnie, że jesteś po przeciwnej stronie ulicy
niż ja.
Ale nie przechodź.
Ja do ciebie przyjdę.
- Nie mogę znaleźć tej książki. - Chwileczkę.
- Dzień dobry. - Dawno cię nie widziałam.
- Jeong-in jest w środku. - To nic.
Zaszłam, bo byłam w okolicy. Miłego dnia.
Nawzajem, do widzenia.
Przed chwilą widziałam twoją mamę.
Pewnie ma dziś zajęcia.
- Zaglądała tu przez szybę. - Po co?
Nie wiem. Ale miała taką minę...
Jak by to powiedzieć?
Wyglądała na smutną.
Trochę tak.
Poszła już.
Powiedziałam, że cię zawołam, ale nie chciała.
Rozumiem, dzięki.
Żaden problem.
MAMO, PRZEPRASZAM
BARDZO PRZEPRASZAM
Wiem, że Jae-in z tobą mieszka,
ale powinnyśmy złożyć wniosek o tymczasowy zakaz zbliżania się.
Nie będzie mógł do ciebie dzwonić ani nawet pisać.
Niektórzy się sprzeciwiają i grożą wnioskodawcom,
więc to nie do końca bezpieczne...
Nie ma potrzeby.
Sama zajmę się Si-hoonem.
Prawo jest po to, by nam pomóc.
Mówiła pani, że trafi do więzienia najwyżej na parę lat.
Musi zapłacić za to, co zrobił.
Biorę się do pracy.
Nie trzeba.
Dziękuję za konsultację.
Zastanowię się.
KANCELARIA JAYURO
No to słucham.
Powiedziałaś, że się zastanowisz.
Nie mów, że mu wybaczysz.
Pewnie, że nie.
Sama stwierdziłaś, że droga sądowa to za mało.
Chyba nie chcesz zrobić niczego głupiego?
Ja zrobię to za ciebie.
Jesteś w ciąży.
Dlatego muszę to zrobić sama. Bo jestem mamą.
Nie mów tak. Przerażasz mnie.
Ale się przestraszyłam.
- Cześć. - Gdzie jest ta apteka?
Mamo, o co chodzi?
Nie mów Jeong-in.
Ona mnie zabije.
Co jest?
Wreszcie. Wiedziałam, że je zdobędziesz.
To siła miłości?
Co powiecie na piwo u mnie dziś wieczorem?
- Wchodzę w to. - Ja nie mogę.
Zostanę na drugim piętrze.
Serio muszę się przeprowadzić.
Zejdź na chwilę na dół.
Chcę o czymś porozmawiać.
Zaraz muszę wracać do pracy.
Co twój ojciec ma robić na emeryturze?
Osiągnąłem już dno, więc zrobię wszystko.
To nic wielkiego.
Byłam z tobą, w ogóle cię nie znając?
Czy zmieniłeś się przeze mnie?
Później się obwiniaj.
Co powinnaś zrobić
ze względu na siebie, mnie
i nasze rodziny?
Pomyśl o tym.
To nie będzie konieczne.
Twój ojciec wie, że zostawiłam cię dla innego.
Nie zaakceptuje mnie.
Mojemu jest zbyt wstyd, by pracował w fundacji.
Nie wymyślaj wymówek.
Twój tata dołączy do fundacji. Gwarantuję to.
Na pewno chcesz mnie odzyskać?
Nie chciałam nawet chodzić do szkoły, gdzie uczył tata.
To moja odpowiedź.
Muszę wracać do pracy.
Jedź ostrożnie.
- Proszę. - Miłego dnia.
- Dziękuję. - Do widzenia.
APTEKA WOORI
Poszła sobie?
Widziałeś tamtą kobietę?
Kilka razy nawiązała ze mną kontakt wzrokowy.
Przyszła do Hye-jeong?
Wtedy by o nią poprosiła.
A z kim spotyka się Hye-jeong?
Proszę americano z lodem.
Ludzie, którzy nie znają sytuacji,
mówią, że się za bardzo zamartwiam,
ale w końcu jestem jego matką.
Na pewno pani rozumie.
Dzięki Eun-u Ji-ho bardzo spoważniał.
Wiem, ale...
Słyszała pani coś...
o matce Eun-u?
Nie.
Ale czy po tylu latach warto jej szukać?
Dla dobra ich obu lepiej nie wiedzieć, gdzie jest.
Ale co, jeśli wróci i wysunie absurdalne żądania?
Ji-ho wreszcie wyszedł na prostą i z kimś się spotyka.
- Martwię się. - Nie jest taka.
Jak mogła być tak bezduszna?
Wiem, jak to zabrzmi, ale to w sumie dobrze.
Nie zasługuje, żeby być mamą Eun-u.
Obecna dziewczyna Ji-ho taka nie jest. Może jej pani zaufać.
Pani americano.
Wydaje mi się, że Ji-ho bezgranicznie jej ufa.
Ale tu nie chodzi tylko o nich.
Martwi mnie to, co pomyśli o nim jej rodzina.
Jeśli Eun-u jest problemem,
powiem im, że ja mogę go wychować.
Ji-ho jest ojcem Eun-u. To jego obowiązek.
A jeśli wezmą ślub,
to stanie się też obowiązkiem Jeong-in.
Ji-ho mówił, że jest godna zaufania.
I chyba pochodzi z dobrej rodziny.
A jeśli nie okażą mu szacunku?
Rzecz w tym,
że owszem, martwię się o Ji-ho,
ale Eun-u... Biedak nie zrobił nic złego.
Nawet nie wie, jak wygląda jego mama.
Na samą myśl pęka mi serce.
Ji-ho...
Jemu już nigdy nie pęknie serce.
Jestem tego pewna.
Nie wiem tego na sto procent,
ale myślę, że Jeong-in jest równie silna, co Ji-ho.
A co najważniejsze, są do siebie podobni.
Nawet się tak samo zachowują.
- Tak pani uważa? - Tak.
Chyba są sobie przeznaczeni.
Właśnie.
Przepraszam.
Yu Ji-ho jest pani...
Tak.
A pani jest...
Tak.
Jestem matką Jeong-in.
Dobra, zaraz wyjdę.
Dobrze.
To twoja mama?
Chce, żebym przyjechał.
Co tak wzdychasz?
Dobrze wiem, co powie.
Jeong-in pewnie już jedzie.
Spotkałam się z twoją mamą.
Powiedziałam jej, że razem to przetrwacie.
No i?
Po prostu się martwi.
Pytała mnie o Yu-mi.
To świadczy o tym, jak lubi Jeong-in. Chce, żebyście zostali razem.
Gdy z czegoś się cieszysz,
bez powodu zaczynasz się martwić.
„Co będzie, jeśli coś pójdzie źle?”
A matki zawsze się zamartwiają.
Nie wiem, co z innymi,
ale spróbuj ją zrozumieć.
Minęło sześć lat.
Jak długo ma się martwić?
Gdy tak się zachowuje,
wracają bolesne wspomnienia, które od siebie odpychałem.
Nie mówię tego, ale ja też się martwię.
Czasem jestem przerażony.
Boję się, że wróci i będzie chciała odebrać Eun-u.
Yu-mi ma męża.
Ostatnio słyszałam o niej na spotkaniu.
Podobno ma nawet dziecko.
Ji-ho.
Wiem.
Nigdy nie żywiłem do niej nienawiści.
W końcu...
urodziła Eun-u.
Nienawiścią zraniłbym Eun-u, więc tego nie zrobię,
Nie znienawidzę jej.
Imponujesz mi.
Wytrę ci buzię.
Gotowe. Idź.
Jest dziś zajęty. Przyjedzie jutro.
Mówiłaś, że poznałaś jej matkę?
Nie chciałam go martwić, więc nie.
Ciekawe, czy coś mu wypadło.
Jej matka pewnie jej powiedziała,
więc może się dowiedział.
Wtedy by przyszedł cię wypytać.
Racja.
Kupiłyśmy za mało? Może trzeba było wziąć więcej.
- Dołączysz do nas? - Zobaczymy.
Aż tak za nim tęsknisz?
- Zadzwoń do niego, żeby szybko przyszedł. - Jest u rodziców.
Na pewno puszczą syna na randkę.
Przez tę rozmowę tylko bardziej tęsknię. Wejdę pierwsza.
Hej.
Leci do jego pustego mieszkania?
Totalnie straciła dla niego głowę.
Już dobrze.
Nic mi nie jest.
Nie powinno.
Przestań.
Rzecz w tym,
że na myśl o Eun-u pęka mi serce.
To tak bardzo boli.
I doprowadza mnie do szaleństwa.
Hej.
- Dużo wypiłeś. Przepraszam. - Yeong-jae.
Yeong-jae.
Ji-ho. Odprowadzę cię do domu.
Nie, czekaj. Zaczekaj, Yeong-jae.
- Co jest? - Zaczekaj.
- Wracamy do domu. - Czekaj!
- Muszę... - Co jest?
- Muszę jechać do Eun-u. - Jutro pojedziesz.
- Chodź. - Nie, muszę go zobaczyć.
- Nie, idziemy. - Co?
Idź przed siebie. Zobaczysz go jutro.
Zajmę się tym. Wezwij taksówkę.
Zadzwonię z dołu.
Jeong-in, a co z tobą? Idziesz do Ji-ho?
Chwila.
Nie odczytał moich wiadomości.
Już cię rzucił?
Co to było?
- Może to Ji-ho? - Co? Tak myślisz?
- Zaraz wracam. - To on?
Jeong-in!
Nic mu nie jest?
Porządnie się upił.
Ji-ho.
Czemu tyle wypiłeś?
Coś się stało?
Jeong-in.
Czy ty...
też nas zostawisz?
To nie było konieczne. Czemu jej to powiedziałeś?
Czemu to pokazałeś, skoro chciałeś to ukryć?
Zachowałeś się jak wariat.
Co, jeśli wciąż mu na niej zależy?
Widziałam tylko to, co miałam przed sobą.
Zrzucisz winę na Ji-ho i uciekniesz?
Sądziłam, że liczy się tylko nasza miłość.
Naiwnie myślałam, że powinnam wszystko zrozumieć...
Nie, nawet nie myślałam.
Założyłam, że wszystko będzie dobrze.
Potrzebuję czasu, żeby się nad sobą zastanowić.
Serio chcesz, żebym do ciebie wróciła?
Już raz cię zdradziłam. Jesteś w stanie znów ze mną być?
A jeśli znów cię zdradzę?
Nie zostawiaj kumpla. Od początku było mu trudno.
Myślisz, że będziesz mógł
wrócić do Jeong-in, jeśli się poddam?
Nie powiedziałem tego.
Znasz mnie. Wiesz, że chcę cię zniszczyć.
Napisy: Małgorzata Fularczyk